Ruhun Ölümle Düeti

uzun bekleyişlerin ötesinde uykuda dipsiz sevinçlerin kırgın dilbazlığı nadide bir çiçeğin kızılında saklı öfkenin kavurucu ateşi uykuların savunmasızlığına sığındı cesaretim paramparça tutsak bir sıradanlık yalnızlığımın içimde açtığı uçsuz bucaksız bir boşlukta serseri gönlümün duyulmayan ayak sesleri perişan caddelerde sürtüyor ölüm …gecelerimin kahramanı ak düşen her günde bir ilenç soluklanmış zehir dolu canımın sıkıntısında köşe kapmaca oynar şeytan ıskaladığım şişelere doldu hayat sindirilmiş bir körkütük sarhoşun son naraları…martılar suskun ılık bir gün ortasında titriyor düşlerim nişan tahtasında yine benim ruhum ırayan her dilek bir tipi bıraktı ardında albümlerden dökülen kar tanelerinin beyazı düştü çamura şirinlik muskası takınmış yüzümde sahte gülüşlerim kucağıma düşen her polen tepetaklak yılgınlığımda ipoteğe bırakılmış hayatımın narin incelikleri bu bir intihar resitali dilemmalar dönülmez akşamların ufkunda açar açmıyor artık yumruları ha geldi ha gelecek diye beklenen anmıyor adını bile puslu yabancı yabanıl bakışları al kınalar yakılmış eller dualarını yolluyor soluksuz şimdi ağlama vakti …şimdi sessizce gitmeli ırmakların hırçınlığında yitmeli belki de kim korkar hain tırpanından karaların efendisi olmazların olurluğunun yitik olasılığında locadan izlendi ölümün kızıl kasesinden alınan yudum dudaklardan sızan damlaları içti Juliet uzan yanıma yalnızlığım bu kördüğüm bir daha asla çözülmez uyku vakti geldi sonsuza