Serâser*..

yaprak bükümü güz kırışığı tam vardiya sarıl kendini yürü git gidebildiğin kadar gönlüm nasılsa baştan uca yol yol tasa nasıl olsa ’ağla senimi’ ömürsel mevsim savrulmaların nereden baksan cığlık çığlığa öl kanamalı rüzgâraltı dem dilinde nitekim hüzünce hazan kahrolası bolca yalnızlık kahvedengin oysa daha dün yaşama bilenmeyi de bilirdin inatla tutunurdun inadına ellerinin zor hayat kavgasında tuzak kursa da ceman cümle eza iklim uzun ama upuzun kış gecelerinden çıkıp ansızın uzağı yakın eden gün güneşiyle yeniden inanırdın ısınacağına evaze avaz ayaz döküğü içinin ah bu minvalde gör bu vakit ruhunun alnacında göz göz habis ağrısıyla hederin kıyamet de kim bilebilir şimdi nereden nereye gelmişsin kaç öpüş yitik gece yüzünde düş bir damla düşün düşün de düşün bil ey kaç baharlık eksik gülüşün bilsen ah ne hazin ki sen tüm o paslı tellerden gitmelerin sarmaşık izi ve derin hıçkırıklarıyla içli sayfalara düşen son mısrası ölümle noktalanacak kanadı kopuk ağır yaralı yok bir şiirin acı çeken serçesi gibisin demedim mi oy benim ahrazım vah ki vah yıllanmış hüsran pasajında vefa olmaz ıssız ıraklara meyillide üstelik az adım kala ecele söyle neyin nesiydi bilerek böylesine yanılgı ağında kör parmağım gözüne uzaktan uzağa sevmelerin koskoca cevapsız sorularıyla bir yanın darmaduman kırgınlık fakat diğer tarafın illâ ve hâlâ ’sen yine de dön gel’ çağrılı bakma yenildin çırpına çırpına a biçarem çözemediğin kördüğüm sevdaların felâket uçurumunda yenildin de yürü hâlin hâlin külliyen yangın aşkın vuslat engelli çeşmesiz yollarında veryansın sarıl kendini yaprak bükümü güz kırışığı serde isyan ruhun makam-ı hicran tam vardiya sonsuz keder mesainde gayrı yek yoldaşın bungun üzünç rengin ... hare / İstanbul