بخش ۱۰ - الحکایه و التمثیل

شبی آن پیر زاری کرد بسیار که یارب این حجاب از پیش بردار حجابش چون نماند و او فرو دید دو عالم چون پیازی توبه تو دید به هر تویی جهانی پر رونده چه بر پهلو چه بر سر چه پرنده گروهی سر نه بی سر می دویدند گروهی پر نه بی پر می پریدند گروهی جمله را در برگرفته گروهی لوح را از سر گرفته جهانی دید از هر گونه مردم شده هر یک ازیشان در رهی گم چو پیر آن دید از هش رفت بیرون ز بیهوشی فتاد و خفت در خون بماند اندر عجایب روزگار ی که در پرده عجایب دید کاری چو عمری زین برآمد پیر هشیار ز حق درخواست آن عالم دگربار حجاب از پیش چشم پیر برخاست ندید از کس خیالی از چپ و راست ز چندان خلق تن گم دید و جان نی اثر پیدا نه و نام و نشان نی به زاری گفت ای داننده راز کجا شد خلق با چندان تک و تاز خطاب آمد ز دار الملک اسرار که پیدا نیست اندر دار دیار نمودی بود که ایشان می نمودند نماند آن هم که بس نابود بودند سراب دور همچون آب دیدی بمردی تشنه چون آنجا رسیدی دو عالم موم دست قدرت ماست کل از قدرت بگردد قدرت از خواست اگر خواهیم در یک طرفه العین پدید آریم در هر ذره کونین اگرنه در فرو بندیم محکم چو ما هستیم مه عالم مه آدم عزیزا در نگر تا بی نیازی چگونه جان ما دارد به بازی ببین تا خود وشاق لاابالی چه سان می آید از اوج تعالی کسی داند شدن در قرب آن اوج که فقر او چو دریا می زند موج فقیر آن است اندر عالم پیر که چون آن طفل نستاند به جز شیر