بخش ۶ - الحكایة ‌و التمثیل

بود صاحب عزلتی در گوشه ای از جهان نه زادی و نه توشه ای بر توکل روز و شب بنشسته بود رشته دل در قناعت بسته بود چون نمی پیچید هیچ از راه حق بود گستاخیش با درگاه حق گرسنه از ره رسیدندش دو کس واو نداشت از دخل و خرج الا نفس چون نشستند آن دو کس تا دیرگاه در نیامد هیچ معلومی ز راه چون بسی گشت آن دو تن را انتظار شیخ شد از شرم ایشان شرمسار عاقبت برجست از جای آن زمان کرد چون دیوانه سر بر آسمان گفت آخر من چه دارم بیش و کم میهمانم می فرستی دم به دم چون فرستادی دو روزی خواره را روزنی باید من بیچاره را گر فرستادی مرا روزی کنون وارهی از جنگ هر روزی کنون ورنه زین چوبی نهم بر گردنم جمله قندیل مسجد بشکنم چون بگفت این مرد دل برخاسته شد زره خوانی پدید آراسته در زمان آمد غلامی همچو ماه کرد خدمت خوان نهاد آن جایگاه چون شنودند آن دو تن گفتار او در تعجب آمدند از کار او هر دو گفتندش که گستاخی عظیم می نیارد هیچ گستاخیت بیم گفت دندانی بدو باید نمود تا که ننمایی ندارد هیچ سود عاشقانش پاک از نقص آمدند چون درختان جمله در رقص آمدند پاک همچون شاخ در گل می شدند لاجرم در قرب کامل می شدند