بخش ۱ - المقاله الثامنه عشر

دریغا دیده ره بین نداری بغفلت عمر شیرین می گذاری بسر بردی بغفلت روزگاری مگر در گور خواهی کرد کاری الا ای حرص در کارت کشیده چو شد قد الف وارت خمیده اگر طاعت کنی اکنون نه زانست که می ترسی که مرگت ناگهانست بسی شادی بکردی کام راندی کنون چون پیر گشتی بازماندی ز دارو کردنت ای پیر تا کی بمی باید شدن تدبیر تاکی نشد یک ذره کم ای پیر آزت نکردستند گوی از شیر بازت کنون زشتست حرص از مردم پیر گنه خود چون بود با موی چوی شیر چو مویت شیر شد ای پیرخیره مکن آلوده شیرت را بشیره بکف در آتشین داری نواله که در پیری بکف داری پیاله چو می شویی بآب تلخ تن را بشوی از اشگ شور خود کفن را مکن روباه بازی و بیارام که پیه گرگ در مالیدت ایام نمی ترسی که از کوی جهانت تو غافل در ربایند از میانت تو خوش بنشسته و گردون دونده تو مرغ دانه کش عمرت پرنده تو خفته عمر بر پنجاه آمد کنون بیدار شو که گاه آمد چو گر عمری بدنیا خون گرستی نه بس کاریست این کاکنون کرستی چه کارست این که در دنیاء فانیست جهانی کار کار آن جهانیست غم خود خور که کس را از تو غم نیست چه می گویم ترا حقا که هم نیست ترا افتاد اگر افتاد کاری که کس را نیست بر دل از تو باری ز مرگت گر کسی دل ریش دارد ز خود ترسد که آن در پیش دارد کسی کز مرگ تو بسیار گرید ز مرگ خود بترسد زار گرید زمانی لب زخندیدن ببندد بصد لب یک زمان دیگر بخندد ترا افتاد کار ای پیرخون خور به ایمان گر توانی جان برون بر نخواهی بود با کس در میانه تو خواهی بود با تو جاودانه نترسی زانک فرداهم درین سوز همه با خود گذارندت چو امروز کنون من گفتم و رفتم بزودی بکشتم می ندانم تا درودی کنون با گفت افتادست کارم که گر طاعت کنم طاقت ندارم کنون آن بادها از سر برون شد که زیر خاک می باید درون شد کنون چون زندگانی رخت دربست بسوی خاک رفتم باد در دست کنون گر شاد و گر غمناک رفتم دلی پر آرزو با خاک رفتم جهان پر غمم بسیار دم داد سپهر گوژ پشتم پشت خم داد غم من چند خواهد کرد بردار ندارم جز ز فانی هیچ بر کار بسی در دین و دنیا راز راندم بدین نرسیدم و زان باز ماندم دمم شد سرد و دل برخاست از دست که بر فرقم زپیری برف بنشست چو شد کافور موی مشگ بارم کفن باید که من کافور دارم همه مویم تا سپیدی جایگه کرد جهان بر من سر پستان سیه کرد چنان افتاده ام از پای پیری که از کس می نیابم دست گیری جوانان طعنه خوش می زنندم بطعنه در دل آتش می زنندم ولیکم هست صبر آنک ایشان چو من بیچاره گردند و پریشان