غزل شمارهٔ ۱۳۱

دل کمال از لعل میگون تو یافت جان حیات از نطق موزون تو یافت گر ز چشمت خسته ای آمد به تیر زنده شد چون در مکنون تو یافت تا فسونت کرد چشم ساحرت جامه پر کژدم ز افسون تو یافت سخت تر از سنگ نتوان آمدن لعل بین یعنی دلش خون تو یافت تا فشاندی زلف و بگشادی دهن عقل خود را مست و مجنون تو یافت ملک کسری در سر زلف تو دید جام جم در لعل گلگون تو یافت قاف تا قاف جهان یکسر بگشت کاف کفر از زلف چون نون تو یافت جمله را صدباره فی الجمله بدید هیچش آمد هرچه بیرون تو یافت تا دل عطار عالم کم گرفت رونق از حسن در افزون تو یافت