غزل شمارهٔ ۱۶۶

حدیث عشق در دفتر نگنجد حساب عشق در محشر نگنجد عجب می آیدم کین آتش عشق چه سودایی است کاندر سرنگنجد برو مجمر بسوز ار عود خواهی که عود عشق در مجمر نگنجد درین ره پاک دامن بایدت بود که اینجا دامن تر درنگنجد هر آن دل کآتش عشقش برافروخت چنان گردد که اندر بر نگنجد دلی کز دست شد زاندیشه عشق درو اندیشه دیگر نگنجد برون نه پای جان از پیکر خاک که جان پاک در پیکر نگنجد شرابی کان شراب عاشقان است ندارد جام و در ساغر نگنجد چو جانان و چو جان با هم نشینند سر مویی میانشان درنگنجد رهی کان راه عطار است امروز در آن ره جز دلی رهبر نگنجد