غزل شمارهٔ ۱۹۴

درد من از عشق تو درمان نبرد زانکه دلم خون شد و فرمان نبرد دل که به جان آمده درد توست درد بسی برد که درمان نبرد جان نبرم از تو من خسته دل کانکه به تو داد دل او جان نبرد هر که پریشان نشد از زلف تو بویی از آن زلف پریشان نبرد تا به ابد گمره جاوید ماند هر که به تو راه ز پیشان نبرد پاک بری تا دو جهان در نباخت آنچه که می جست ز تو آن نبرد پاک توان باخت درین ره که کس دست درین راه به دستان نبرد گرچه به سر گشت فلک قرن ها یک نفس این راه به پایان نبرد چرخ چو از خویش نیامد به سر واقعه عشق تو پی زان نبرد کی ببرم وصل تو دست تهی هیچ ملخ ملک سلیمان نبرد آه که اندر ظلمات جهان مرده دلی چشمه حیوان نبرد تا که نشد مات فرید از دو کون نرد غم عشق تو آسان نبرد