غزل شمارهٔ ۱۹۵

هرچه نشان کنی تویی راه نشان نمی برد وآنچه نشان پذیر نی این سخن آن نمی برد گفت زبان ز سر بنه خاک بباش و سر بنه زانک ز لطف این سخن گفت زبان نمی برد در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو تا به کی این فغان برم نیز فغان نمی برد یک سر موی ازین سخن باز نیابد آن کسی کو بدر تو عقل را موی کشان نمی برد آنچه فرید یافتست از ره عشق ساعتی هیچ کسی به عمر خود با سر آن نمی برد