غزل شمارهٔ ۲۱۹

زنده عشق تو آب زندگانی کی خورد عاشق رویت غم جان و جوانی کی خورد هر که خورد از جام دولت درد دردت قطره ای تا که جان دارد شراب شادمانی کی خورد جان چو باقی شد ز خورشید جمالت تا ابد ذره ای اندوه این زندان فانی کی خورد گر فصیح عالمی باشد به پیش عشق تو تا نه لال آید زلال جاودانی کی خورد دل که عشقت یافت بیرون آمد از بار دو کون هر که سلطان شد قفای پاسبانی کی خورد هر کسی گوید شرابی خورده ام از دست دوست پادشه با هر گدایی دوستگانی کی خورد جان ما چون نوش داروی یقین عشق خورد با یقین عشق زهر بدگمانی کی خورد چون دل عطار در عشقت غم صد جان نخورد پس غم این تنگ جای استخوانی کی خورد