غزل شمارهٔ ۲۴۲
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد
آن کس که بود نامرد از دادن سر ترسد
گر با تو دوصد دریا آتش بودم در ره
نه دل ز خود اندیشد نه جان ز خطر ترسد
جانی که بر افروزد از شمع جمال تو
می دان که ز پروانه کفر است اگر ترسد
جایی که جگر سوزد مردان و جگرخواران
در خون جگر میرد هر کو ز جگر ترسد
گفتی دلت از هجرم می ترسد و می سوزد
بی وصل تو هر ساعت دل سوخته تر ترسد
از آه دل عطار آخر به نمی ترسی
کانکس که خبر دارد از آه سحر ترسد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş