غزل شمارهٔ ۲۴۶

پیر ما وقت سحر بیدار شد از در مسجد بر خمار شد از میان حلقه مردان دین در میان حلقه زنار شد کوزه دردی به یک دم درکشید نعره ای دربست و دردی خوار شد چون شراب عشق در وی کار کرد از بد و نیک جهان بیزار شد اوفتان خیزان چو مستان صبوح جام می بر کف سوی بازار شد غلغلی در اهل اسلام اوفتاد کای عجب این پیر از کفار شد هر کسی می گفت کین خذلان چبود کان چنان پیری چنین غدار شد هرکه پندش داد بندش سخت کرد در دل او پند خلقان خار شد خلق را رحمت همی آمد بر او گرد او نظارگی بسیار شد آنچنان پیر عزیز از یک شراب پیش چشم اهل عالم خوار شد پیر رسوا گشته مست افتاده بود تا از آن مستی دمی هشیار شد گفت اگر بدمستیی کردم رواست جمله را می باید اندر کار شد شاید ار در شهر بد مستی کند هر که او پر دل شد و عیار شد خلق گفتند این گدایی کشتنی است دعوی این مدعی بسیار شد پیر گفتا کار را باشید هین کین گدای گبر دعوی دار شد صد هزاران جان نثار روی آنک جان صدیقان برو ایثار شد این بگفت و آتشین آهی بزد وانگهی بر نردبان دار شد از غریب و شهری و از مرد و زن سنگ از هر سو برو انبار شد پیر در معراج خود چون جان بداد در حقیقت محرم اسرار شد جاودان اندر حریم وصل دوست از درخت عشق برخوردار شد قصه آن پیر حلاج این زمان انشراح سینه ابرار شد در درون سینه و صحرای دل قصه او رهبر عطار شد