غزل شمارهٔ ۲۵۶

هر که در بادیه عشق تو سرگردان شد همچو من در طلبت بی سر و بی سامان شد بی سر و پای از آنم که دلم گوی صفت در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد هر که از ساقی عشق تو چو من باده گرفت بی خود و بی خرد و بی خبر و حیران شد سالک راه تو بی نام و نشان اولیتر در ره عشق تو با نام و نشان نتوان شد در منازل منشین خیز که آن کس بیند چهره مقصد و مقصود که تا پایان شد تا ابد کس ندهد نام و نشان از وی باز دل که در سایه زلف تو چنین پنهان شد حسنت امروز همی بینم و صد چندان است لاجرم در دل من عشق تو صد چندان شد شادم ای دوست که در عشق تو دشواری ها بر من امروز به اقبال غمت آسان شد بر سر نفس نهم پای که در حالت رقص مرد راه از سر این عربده دست افشان شد رو که در مملکت عشق سلیمانی تو دیو نفست اگر از وسوسه در فرمان شد همچو عطار درین درد بساز ار مردی کان نبد مرد که او در طلب درمان شد