غزل شمارهٔ ۲۵۵

گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد از بهر چه با رندان در کار نخواهم شد شد عمر و نمی بینم از دین اثری در دل وز کفر نهاد خویش دین دار نخواهم شد کی فانی حق باشم بی قول اناالحق من کز عشق چو مشتاقان بردار نخواهم شد دانم که نخواهم یافت از دلبر خود کامی تا من ز وجود خود بیزار نخواهم شد ای ساقی جان می ده کاندر صف قلاشان این بار چو هر باری بی بار نخواهم شد از یک می عشق او امروز چنان مستم کز مستی آن هرگز هشیار نخواهم شد تا دیده جمال او در خواب همی بیند از خواب و خیال او بیدار نخواهم شد هرچند که عطارم لیکن به مجاز است این بی عطر سر زلفش عطار نخواهم شد