غزل شمارهٔ ۳۳۹

هر گدایی مرد سلطان کی شود پشه ای آخر سلیمان کی شود نی عجب آن است کین مرد گدا چون که سلطان نیست سلطان کی شود بس عجب کاری است بس نادر رهی این چو عین آن بود آن کی شود گر بدین برهان کنی از من طلب این سخن روشن به برهان کی شود تا نگردی از وجود خود فنا بر تو این دشوار آسان کی شود گفتمش فانی شو و باقی تویی هر دو یکسان نیست یکسان کی شود گرچه هم دریای عمان قطره ای است قطره ای دریای عمان کی شود گر کسی را دیده دریابین نشد قطره بین باشد مسلمان کی شود تا نگردد قطره و دریا یکی سنگ کفرت لعل ایمان کی شود جمله یک خورشید می بینم ولیک می ندانم بر تو رخشان کی شود هر که خورشید جمال او ندید جان فشان بر روی جانان کی شود صد هزاران مرد می بینم ز عشق منتظر بنشسته تا جان کی شود چند اندایی به گل خورشید را گل بدین درگه نگهبان کی شود از کفی گل کان وجود آدم است آن چنان خورشید پنهان کی شود گر به کلی برنگیری گل ز راه پای در گل ره به پایان کی شود نه چه می گویم تو مرد این نه ای هر صبی رستم به دستان کی شود کی توانی شد تو مرد این حدیث هر مخنث مرد میدان کی شود تا نباشد همچو موسی عاشقی هر عصا در دست ثعبان کی شود عمرت ای عطار تاوان کرده ای بر تو آن خورشید تابان کی شود