غزل شمارهٔ ۳۵۳
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
صفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید
من تشنه زان نخواهم ز لب خوشت شرابی
که حلاوت لب تو به دهن دریغم آید
مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگز
که به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید
تن کشتگان خود را به میان خون رها کن
که چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید
ز فرید می نیاید سخن لب تو گفتن
که لب شکر فشانت به سخن دریغم آید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş