غزل شمارهٔ ۴۲۳

دستم نرسد به زلف چون شستش در پای از آن فتادم از دستش گر مرغ هوای او شوم شاید صد دام معنبر است در شستش از لب ندهد میی و می داند مخموری من ز نرگس مستش بیچاره دلم که چشم مست او صد توبه به یک کرشمه بشکستش بشکفت گل رخش به زیبایی غنچه ز میان جان کمر بستش از بس که بریخت مشک از زلفش چون خاک به زیر پای شد پستش چون بود بتی چنان که در عالم بپرستندش که جای آن هستش یک یک سر موی من همی گوید رویش بنگر که گفت مپرستش نی نی که نقاب بر نمی دارد تا سجده نمی کنند پیوستش عطار دلی که داشت در عشقش برخاست اومید و نیست بنشستش