غزل شمارهٔ ۴۷
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
تا که عشق تو حاصل افتادست
کار ما سخت مشکل افتادست
آب از دیده ها از آن باریم
کاتش عشق در دل افتادست
در ازل پیش از آفرینش جسم
جان به عشق تو مایل افتادست
جان نه تنهاست عاشق رویت
پای دل نیز در گل افتادست
سالکان یقین روی تو را
بارگاه تو منزل افتادست
من رسیدم به وصل بی وصفت
عقل را رای باطل افتادست
کس نگوید که این چرا وز چیست
زانکه این سر مشکل افتادست
فتنه عطار در جهان افکند
چاه ماروت بابل افتادست
دل عطار بر دلت مثلی
مرغکی نیم بسمل افتادست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş