غزل شمارهٔ ۵۲۳

تا نرگست به دشنه چون شمع کشت زارم چون لاله دور از تو جز خون کفن ندارم در پای اوفتادم زیرا که سر ندارد چون حلقه های زلفت غمهای بی شمارم از بسکه هست حلقه در زلف سرفرازت هرگز سری ندارد چندان که برشمارم بادم نبردی آخر چون ذره ای ز سستی گر داشتی دل تو یک ذره استوارم هرگز ستاره دیدی در آفتاب بنگر در آفتاب رویت چشم ستاره بارم پیوسته پیش حکمت چون سرفکنده ام من زین بیش سر میفکن چون شمع در کنارم بر نه به لطف دستی کز حد گذشت دانی بی لاله زار رویت این ناله های زارم چون دم نمی توان زد با هیچکس ز عشقت پس من ز درد عشقت با که نفس برآرم عطار کی تواند شرح غم تو دادن کز کار شد زبانم وز دست رفت کارم