غزل شمارهٔ ۵۲۹

ترسا بچه ای کشید در کارم بربست به زلف خویش زنارم پس حلقه زلف کرد در گوشم یعنی که به بندگی ده اقرارم در بندگیش نه هندوم بدخوی هستم حبشی که داغ او دارم پروانه او شدم که هر ساعت در جمع چو شمع می کشد زارم شاید که کشد چو هست عیسی دم کز معجزه زنده کرد صد بارم او یوسف عالم است در خوبی من دست و ترنج پیش او دارم هرگز نایم ز بار او بیرون کز عشق نهاد صاع در بارم زان روز که درد عشق او خوردم مانده است گرو به درد دستارم دی ساکن کنج صومعه بودم وامروز ز ساکنان خمارم چون دانم داد شرح حال خود فی الجمله نه کافرم نه دین دارم کو در عالم کسی که برهاند یکباره ز ناکسی عطارم