غزل شمارهٔ ۶۱۱

چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریم هندوی خود کند هر دم به دلبریم چون زلف کافرش   آهنگ دین کند در حال بند کند در دام کافریم مویی اگر همه خلق در من نگه کنند مویی تمام بود زان زلف عنبریم ای ساقی از می عشق دلقم بشو بیا چون دلق زرق هست   چند از سیه گریم تا کی ز رد و قبول دردی بیار که من مست ملامتیم رند قلندریم تا کی ز روی و ریا ساختن بتی  ز هوا زین پس به بتکده ها مرد مقامریم گر دی به صومعه در مرد خلیل بدم امروز پیش مغان چون گبر آزریم گرچه به صورت حال از مؤمنان رهم لیکن ز روی یقین گبرم چو بنگریم عطار تا که نهاد در راه فقر قدم کرد آن حقیقت فقر از جان و دل بریم