غزل شمارهٔ ۶۱۳

من نمیرم زانکه بی جان می زیم جان نخواهم چون به جانان می زیم در ره عشق تو چون جان زحمت است لاجرم بی زحمت جان می زیم چون بلای خویشتن دیدم وجود از وجود خویش پنهان می زیم در امید و بیم عشقت همچو شمع گاه خندان گاه گریان می زیم همچو غنچه از سر تر دامنی غرق خون سر در گریبان می زیم روز و شب بر خشک کشتی رانده ام گرچه دایم غرق طوفان می زیم از سر زلف تو اندیشم همه گرچه حالی را پریشان می زیم ماه رویا بر امید خلعتم بس برهنه این چنین زان می زیم از بر خود خلعت خاصم فرست زانکه بی تو ژنده خلقان می زیم از برونم پرده اطلس چه سود چون درون پرده عریان می زیم همچو عطار از جهان فارغ شده سر نهاده در بیابان می زیم