غزل شمارهٔ ۶۷

شمع رویت ختم زیبایی بس است عالمی پروانه سودایی بس است چشم بر روی تو دارم از جهان گر سوی من چشم بگشایی بس است گرچه رویت کس سر مویی ندید گر سر موییم بنمایی بس است من نمی دارم ز تو درمان طمع درد بر دردم گر افزایی بس است تا قیامت ذره ای اندوه تو مونس جانم به تنهایی بس است گر توانایی ندارم در رهت زاد راهم ناتوانایی بس است گر ز عشقت عافیت می پرسدم عافیت چه کنم که رسوایی بس است دوش عشقش تاختن آورد و گفت از توام ای رند هرجایی بس است در قلندر چند قرایی کنی نقد جان درباز قرایی بس است هست زنار نفاقت چارکرد گر مسلمانی ز ترسایی بس است ختم کن اسرار گفتن ای فرید چون بسی گفتی ز گویایی بس است