غزل شمارهٔ ۷۴

در دلم تا برق عشق او بجست رونق بازار زهد من شکست چون مرا می دید دل برخاسته دل ز من بربود و درجانم نشست خنجر خون ریز او خونم بریخت ناوک سر تیز او جانم بخست آتش عشقش ز غیرت بر دلم تاختن آورد همچون شیر مست بانگ بر من زد که ای ناحق شناس دل به ما ده چند باشی بت پرست گر سر هستی ما داری تمام در ره ما نیست گردان هرچه هست هر که او در هستی ما نیست شد دایم از ننگ وجود خویش رست می ندانی کز چه ماندی در حجاب پرده هستی تو ره بر تو بست مرغ دل چون واقف اسرار گشت می طپید از شوق چون ماهی بشست بر امید این گهر در بحر عشق غرقه شد وان گوهرش نامد به دست آخر این نومیدی ای عطار چیست تو نه ای مردانه همتای تو هست