غزل شمارهٔ ۷۴۵
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
گر کسی یابد درین کو خانه ای
هر دمش واجب بود شکرانه ای
هر که او بویی ندارد زین حدیث
هر بن مویش بود بتخانه ای
هر که در عقل لجوج خویش ماند
زین سخن خواند مرا دیوانه ای
هر که اینجا آشنای او نشد
باز ماند تا ابد بیگانه ای
گر چنین خوابت نبردی از غرور
این سخن نشنودیی افسانه ای
زن صفت را نیست با این راز کار
پر دلی می باید و مردانه ای
مرغ این اسرار را در حوصله
از دو عالم می بباید دانه ای
گر ازین مویی چو شانه ره بری
شاخ شاخ آید دلت چون شانه ای
گر برانند از دو عالم باک نیست
هست زین هر دو برون ویرانه ای
زان شرابی کان شراب عاشقانست
نیست در هر دو جهان پیمانه ای
گر جهان آتش بگیرد پیش و پس
نیستم آخر کم از پروانه ای
خویش بر آتش زنم پروانه وار
یا بسوزم یا شوم فرزانه ای
شمع جمعم من که هر دم غیب پاک
می دهد عطار را پروانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş