غزل شمارهٔ ۷۶۷

ای کاش درد عشقت درمان پذیر بودی یا از تو جان و دل را یک دم گزیر بودی در آرزوی رویت چندین غمم نبودی گر در همه جهانت مثل و نظیر بودی می خواستم که جان را بر روی تو فشانم ور بر فشاندمی جان چیزی حقیر بودی عشقت مرا نکشتی گر یک دمی وصالت یا پایمرد گشتی یا دستگیر بودی کی پای دل به سختی در قیر باز ماندی گر نی به گرد ماهت زلف چو قیر بودی زان می که خورد حلاج گر هر کسی بخوردی بر دار صد هزاران برنا و پیر بودی گفتی که با تو روزی وصلی به هم برآرم این وعده بس خوشستی گر دلپذیر بودی گر شاد کردیی تو عطار را به وصلت نه جان نژند گشتی نه دل اسیر بودی