غزل شمارهٔ ۸۲۵

در همه شهر خبر شد که تو معشوق منی این همه دوری و پرهیز و تکبر چه کنی حد و اندازه هرچیز پدیدار بود مبر از حد صنما سرکشی و کبر و منی از پی آنکه قضا عاشق تو کرد مرا این همه تیر جفا بر من مسکین چه زنی از غم تو غنیم وز همه عالم درویش نیست چون من به جهان از غم درویش غنی مکن ای دوست تکبر که برآرم روزی نفسی سوخته وار از سر بی خویشتنی این همه کبر مکن حسن تو را نیست نظیر نه ختن ماند و نه نیز نگار ختنی این دم از عالم عشق است به بازی مشمر گر به بازی شمری قیمت خود می شکنی گر تو خواهی که چو عطار شوی در ره عشق سر فدا باید کردن تو ولی آن نکنی