غزل شمارهٔ ۸۲۷

نگر تا ای دل بیچاره چونی چگونه می روی سر در نگونی چگونه می کشی صد بحر آتش چو اندر نفس خود یک قطره خونی زمانی در تماشای خیالی زمانی در تمنای جنونی اگر خواهی که باشی از بزرگان مباش از خرده گیران کنونی چرا باشی نه کافر نه مسلمان که تو نه رهروی نه رهنمونی ز یک یک ذره سوی دوست راه است ولی ره نیست بهتر از زبونی زبون عشق شو تا بر کشندت که هرگاهی که کم گشتی فزونی خود از رفعت ورای هر دو کونی چرا هم صحبت این نفس دونی دلا تو چیستی هستی تو یا نه وگر نه نیستی نه هست چونی منی یا نه منی عینی تو یا غیر و یا از هرچه اندیشم برونی چه می گویم تو خود از خود نهانی که دو انگشت حق را در درونی تو ای عطار اگر چه دل نداری ولیکن اهل دل را ذوفنونی