غزل شمارهٔ ۸۳۸

آفتاب رویت ای سرو سهی بر همه می تابد الا بر رهی نی خطا گفتم که می تابد بسی بر من و من می نبینم ز ابلهی گرچه عالم پر جمال یوسف است نیست چشم کور را از وی بهی چون بود کز بحر پر گوهر بسی باز گردد خشک لب دستی تهی باز گردیدند ازین بحر عجب خشک لب هم مبتدی هم منتهی قعر این دریا جزین دریا نیافت دیگران هستند از مشتی کهی حلقه بر در می زنند و می روند نیست از ایشان کسی را آگهی جمله را جز عجز آنجا کار نیست نه مهی است آنجایگاه و نه کهی می فرو افتد درین حیرت زهم گر تو اینجا دو جهان برهم نهی ای فرید اینجا که هستی محو گرد چند گویی کوتهی بر کوتهی