غزل شمارهٔ ۸۴۲

منم و گوشه ای و سودایی تن من جایی و دلم جایی هر زمانم به عالمی میلی هر دمم سوی شیوه ای رایی مانده در انقلاب چون گردون گاه شیبی و گاه بالایی ساکن گوشه جهان ز جهان همچو من نیست هیچ تنهایی ای عجب گرچه مانده ام تنها مانده ام در میان غوغایی رهزن من بسی شدند که من راه گم کرده ام به صحرایی کارم اکنون ز دست من بگذشت که در افتاده ام به دریایی نیست غرقه شدن درین دریا کار هر نازکی و رعنایی من سرگشته عمر خام طمع می پزم بر کناره سودایی مانده امروز با دلی پر خون منتظر بر امید فردایی الغیاث الغیاث زانکه ندید کس چو عطار هیچ شیدایی