(۲) حکایت آن دیوانه که تابوتی دید

یکی تابوت می بردند بر دست بدید از دور آن دیوانه مست یکی را گفت این مرده که بوده ست که ناگه شیر مرگش در ربوده ست بدو گفتند ای مجنون پر شور جوانی بود کشتی گیر پر زور بدیشان گفت دیوانه که برنا اگرچه بود در کشتی توانا ولیکن می ندانست آن جگرسوز که ناگه با که در کشتی شد امروز حریفی بس تواناش اوفتاده ست به قوت بی محاباش اوفتاده ست چنان در خاکش افکنده ست و در خون که دیگر برنخواهد خاست اکنون ولی الحمدلله می توان کرد که جایی می توان دید این جوانمرد چو چاره نیسب ز افتادن کسی را بدین دریا درافتادن بسی را تو گر اینجا درافتی جان نداری چو در برخاستن ایمان نداری خوش آمد عالمت افراختی بال فرو بردی بدین مردار چنگال تو این ده نه گرفتی نه خریدی همان انگار کین ده را ندیدی نیاید هیچ عاقل در جهانی که بر مردم سر آید در زمانی چرا جانت به عالم باز بسته ست که این عالم بیک دم باز بسته ست جهان آنست گر تو مرد آنی شوی آنجا که هستی آن جهانی