(۴) حکایت حسن و حسین رضی الله عنهما
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
حسن می شد حسینش بود همبر
بجیحون چون رسیدند آن دو سرور
حسن چون بنگریست او را نمی یافت
گهی از پس گهی از پیش بشتافت
بآخر زان سوی جیحونش می دید
مقام از خویشتن افزونش می دید
بدو گفت ای حبیب و مرد درگاه
ز من آموختی آخر تو این راه
چنین برآب چون بشتافتی تو
بچه چیز این کرامت یافتی تو
حسینش گفت ای استاد مطلق
بدان این یافتم من در ره حق
که دل کردن سفیدم بود پیشه
ترا کاغذ سیه کردن همیشه
اگر دل را بگردانی چو مردان
شود خورشید عشقت چرخ گردان
دلی فارغ ز تشبیه وز تعطیل
مبرا از همه تبدیل و تمثیل
زمانی کل شده در قدس پاکی
زمانی آمده در قید خاکی
گهی با خود گهی بیخود دو حالش
که تا هم زین بود هم زان کالش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş