حکایت مرگ ققنس

هست ققنس طرفه مرغی دلستان موضع این مرغ در هندوستان سخت منقاری عجب دارد دراز همچو نی در وی بسی سوراخ باز قرب صد سوراخ در منقار اوست نیست جفتش طاق بودن کار اوست هست در هر ثقبه آوازی دگر زیر هر آواز او رازی دگر چون به هر ثقبه بنالد زار زار مرغ و ماهی گردد از وی بی قرار جمله پرندگان خامش شوند در خوشی بانگ او بی هش شوند فیلسوفی بود دمسازش گرفت علم موسیقی ز آوازش گرفت سال عمر او بود قرب هزار وقت مرگ خود بداند آشکار چون ببرد وقت مردن دل ز خویش هیزم آرد گرد خود ده حزمه بیش در میان هیزم آید بی قرار دردهد صد نوحه خود را زار زار پس بدان هر ثقبه ای از جان پاک نوحه ای دیگر برآرد دردناک چون که از هر ثقبه همچون نوحه گر نوحه دیگر کند نوعی دگر در میان نوحه از اندوه مرگ هر زمان بر خود بلرزد همچو برگ از نفیر او همه پرندگان وز خروش او همه درندگان سوی او آیند چون نظارگی دل ببرند از جهان یک بارگی از غمش آن روز در خون جگر پیش او بسیار میرد جانور جمله از زاری او حیران شوند بعضی از بی قوتی بی جان شوند بس عجب روزی بود آن روز او خون چکد از ناله جان سوز او باز چون عمرش رسد با یک نفس بال و پر برهم زند از پیش و پس آتشی بیرون جهد از بال او بعد آن آتش بگردد حال او زود در هیزم فتد آتش همی پس بسوزد هیزمش خوش خوش همی مرغ و هیزم هر دو چون اخگر شوند بعد از اخگر نیز خاکستر شوند چون نماند ذره ای اخگر پدید ققنسی آید ز خاکستر پدید آتش آن هیزم چو خاکستر کند از میان ققنس بچه سر برکند هیچ کس را در جهان این اوفتاد کو پس از مردن بزاید نابزاد گر چو ققنس عمر بسیارت دهند هم بمیری هم بسی کارت دهند سال ها در ناله و در درد بود بی ولد بی جفت فردی فرد بود در همه آفاق پیوندی نداشت محنت جفتی و فرزندی نداشت آخرالامرش اجل چون یاد داد آمد و خاکسترش بر باد داد تا بدانی تو که از چنگ اجل کس نخواهد برد جان چند از حیل در همه آفاق کس بی مرگ نیست وین عجایب بین که کس را برگ نیست مرگ اگرچه بس درشت و ظالم است گردن آن را نرم کردن لازم است گرچه ما را کار بسیار اوفتاد سخت تر از جمله این کار اوفتاد