Kırık Kalbe Serzeniş

Gözyaşlarımdaki tüm yıldızları yıkadım bugün Tek tek asıp kuruttum Tüm tutulmuş dilekler akıp gittiler Yaşanmamış aşkların dehlizlerine Bakamamışım hiçbir tefekküre Gaip bir ütopyada garip bir şairken. Yılgınlıkların limanlarında gemilerim yandı Azametli dalgalarda seyir halleri Hani neredeler şimdi? Yetim düşlerimde virane gezerler… Binbir özenle kurduğum evimin umut pencereleri Hiçbiri semayı görmüyor artık Kapılarında zindana açılan merdivenler Ne dışarı çıkabiliyor ruhum ne de içeri girebiliyor hayaller ey benim sevgili ebem kuşağım yağmurlarınla ne güzel ıslanırdım sonra sıcacık takardım seni hayallerime hiçbir giysime uymuyor şimdi renklerin öylece kalakalmış siyah ve grilerle annemden kalan ceviz gardrobumda beklerler terkedilmişliklerden bir kule yaptım kendime her bir tuğlasında ayrı bir kalp atar ve her biri ayrı ağlar hüzünlerle ne çok yüklemişim sensizliği kalbime ki şimdi duyulmaz çığlıkları sessizliklerde ey benim sevgi girdabında nafile dönen şairem elindeki çizgiler tükenmiş yumma artık avuçlarını ya da boğ kendini yok et yalancı sevgililerde ama çık git virane kulemden artık zira… kalmadı verecek bir tuğla daha şu kırık yüreğimde