شمارهٔ ۱۱

یکی بتکده دیدم آنجا دگر کزو شد جگرنات را خون جگر به یک سوی لات و به یک سو منات وز آن داغ بر سینه مؤمنات ز سیم و ز سیماب و ارزیز و زر ز مس ز آهن و سرب هر پیشه ور چو شیطان به اشکال روحانیان بسی هیکل انگیخته در میان تو گفتی شده جامه پوش از فلز برهنه رقیبان این هفت دز دگر اوستادان به نیرنگ و رنگ بسی بت برآورده از عاج و سنگ ز جزع و در و لعلشان ای عجب بر آراسته چشم و دندان و لب عجب تر که گویا و خندان شدند همه رهزن هوشمندان شدند تنی را به جان بار نگذاشتند دریغا به تن جان اگر داشتند عجم یافت حرمت ز بیت الصنم بتان عرب شد نگون در حرم بتان خطا و بتان چگل ز غم دست بر سر ز خوی پا به گل ز اوثان تهی گشت هندوستان چو از خار و خس ساحت بوستان بنام ایزد اصنام آراسته به آن دل فریبی که دل خواسته تو گویی مه و مهر گرد سپهر به شب ماه بودند و در روز مهر به سرشان همه افسر نوذری تراشیده تیشه آزری چو نسرین معطر برو دوششان چو پروین منور در گوششان ز لعل و گهر بسته طوق و کمر نشسته سراسر به کرسی زر به حیرت ز دیدارشان بت پرست به اخلاص بر سینه بنهاده دست ز زنارها گردن هر شمن مطوق چو قمری به صحن چمن به روز و به شب برهمن زادگان به خدمت ستاده چو آزادگان سحر بر نیاورده سر آفتاب به خاکش ز خوی ریختندی گلاب ز عنبرفشان زلف هر ماه وش در آن آستان گشته جاروب کش مگر از نگاه بتی سنگدل شد از بت پرستان یکی تنگدل به پا خاست ناگه خلیلی نهان بیاراست ز آن بت شکستن جهان فرود آمد آن بتکده در زمان شده بت پرستان ز بت بدگمان نشانی در آنجا ز بالا و پست نماند از بت و بتگر و بت پرست شکستند بت بت پرستان همه نشستند هشیار مستان همه صنم ها به زیر صنم خانه ماند چو گنجی که در کنج ویرانه ماند شد آن گنج پنهان و منزل خراب که با خضر کی گیردش گل در آب ز تعمیر دیوار خود برده رنج رساند پدر مردگان را به گنج