شمارهٔ ۱۳۵
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم
من ایستاده تا او گوید فشان فشانم
مشکل کنم فراموش از پرفشانی دام
صد سال اگر پرو بال در آشیان فشانم
محمل گذشت و اشکم خاکی نهشت تا من
بر سر چو بازآید آن کاروان فشانم
برنایدم گر از دست کاری ولی توانم
از آستین غباری زان آستان فشانم
آذر گرت بسر زر افشاند تا نشاندت
برخیز تا بپایت من نیز جان فشانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş