شمارهٔ ۱۴ - و له علیه الرحمه

خوش آمد این کهن رسمم از آنان که خود را از بزرگان می شمارند که چون بیرون روند از ملک ناچار به جای خود بزرگی باز دارند که هر جا نخل بخل و ظلم بینند کنند و تخم جود و عدل کارند ز پا افتادگان را دست گیرند به کار دستگیری پافشارند به درد بیدلان درمان فرستند به زخم بی کسان مرهم گذارند نه اینان کز قضای آسمانی کنون در شهر ایران شهریارند به شمع مجلس دانش نسیمند به چشم مردم دانا غبارند جهان کرده چو ابر تیر ماهی سیاه و قطره ای هرگز نبارند به شهری چون روند از شهری آنجا ز خود ناکس تری را برگمارند کز آن هر شیوه ناخوش که بینند به نباش نخستین رحمت آرند غرض آیین مردی این نباشد که مردان جان به نامردان سپارند