شمارهٔ ۲۰۲

کنی تا چند آزارم که زاری های من بینی به یاری کوش چون یاران که یاری های من بینی سپردم دل چو روز اولم دیدی سرت گردم بیا تا روز آخر جان سپاری های من بینی تو کز شوخی قرارت نیست بر مرکب تماشا کن که چون گرد از قفایت بی قراری های من بینی نخستت بی وفا گفتند و نشنیدم ز کس اکنون بیا کز طعن مردم شرمساری های من بینی تو شاه حسنی و ناید پسندت بنده ای جز من اگر از بندگان خدمتگزاری های من بینی گزینی غیر را بر من دریغ از روزگار خط که ناسازی غیر و سازگاری های من بینی بهر کس راز خود گفتی سمرشد در جهان آذر به من گر باز گویی رازداری های من بینی