Yalnızlık

İstenilir bir hal değildir yalnızlık Unutulmuş bekleyeni gelmeyen gemisiz limanda zamanın orta yerine demirleyen bir tozlu sandık çürür yeşil ve bir başına Çocukluğun penceresine tünemiş korku çalar kapıları gecenin bir vakti ıssız sokaklar koynuna alır yoksunu ışıklı caddelere götürür lal sesi Oyundan çıkarılmış çılgın söz yaslar sağır duvara çağı Kimin olduğu bilinmeyen şom göz ürker karanlığı yaran bir tutam ışıktan bölünmüş uykulardan arta kalan felsefedir tanrı Güçsüz gövdesiyle kimsesizliğe sürüklenir düşleri okyanusa açılan yelkenli rüzgarın soluğuyla oynaşırken gönenir efendi de kendisidir teslim olan da kendi Anımsayın nerede ilk vurulduğunuzu kanlı bir bıçak yoktur ortalıkta bütün ipuçları saklıdır Küçük bir iz bırakmaz yalnızlık belirsiz bir çatlaktan sızan su kaplar odanın tavanını ağır avına sessizce yaklaşır umarsızlık Kütüğe yazılmış sözcükler ateşe atılır suya çizilir çoğaltının resmi Kentleri sardığında mülteci gülüşü donar kanın saf demi tükenir renk cümbüşü günler düşer sağır İstenilir hal değildir yalnızlık biter bir gün toprağa iner cemre Bir tek hale mahkum değildir Dünya mevsimler birbirini saklar mayasında yerin altında ve yerin üstündedir sürgün İnsanla çoğalır insan martılar çığlık çığlığa iner suya Belli ki hayata değil yalnızlığadır isyan