غزل شمارهٔ ۲۵

ساقیا بده جامی زآن شراب روحانی تا دمی برآسایم زین حجاب جسمانی بهر امتحان ای دوست گر طلب کنی جان را آن چنان برافشانم کز طلب خجل مانی بی وفا نگار من می کند به کار من خنده های زیر لب عشوه های پنهانی دین و دل به یک دیدن باختیم و خرسندیم در قمار عشق ای دل کی بود پشیمانی ما ز دوست غیر از دوست مقصدی نمی خواهیم حور و جنت ای زاهد بر تو باد ارزانی رسم و عادت رندی ست از رسوم بگذشتن آستین این ژنده می کند گریبانی زاهدی به میخانه سرخ رو ز می دیدم گفتمش مبارک باد بر تو این مسلمانی زلف و کاکل او را چون به یاد می آرم می نهم پریشانی بر سر پریشانی خانه دل ما را از کرم عمارت کن پیش از آن که این خانه رو نهد به ویرانی ما سیه گلیمان را جز بلا نمی شاید بر دل بهایی نه هر بلا که بتوانی