شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما
م ملک‌الشعرا بهار
0
Altın Yaprak
چون به پشت آسمان پیما برآمد پای من
آسمانی گشت طبع آسمان پیمای من
عاقبت هم خود به سوی آسمان پویا شدم
بس که پویا گشت از آن سو فکرت جویای من
عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نمود
اینت فرجام هوس های دل شیدای من
گر دل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدم
بر تن دروای من ره زد دل دروای من
من پیمبروار کردم نیت معراج و گشت
جنب جنبان زیر پا خنگ برق آسای من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş