شمارهٔ ۷۸

از داغ غمت جانا می سوزم و می سازم چون شمع ز سر تا پا می سوزم و می سازم از زشتی بدخویان وز جور نکورویان گه زشت و گهی زیبا می سوزم و می سازم درویش ز درویشی شاه از طمع بیشی لیکن من از استغنا می سوزم و می سازم سرخ از تف عشقم دل زرد از غم یارم رخ دایم چو گل رعنا می سوزم و می سازم چون هیزم نغزم من یاران همه تر دامن در مجمر از آن تنها می سوزم و می سازم حاسد ز حسد سوزد بدخواه ز بدخواهی من ز ابلهی آنها می سوزم و می سازم نوریست مرا در دل ناریست مرا در سر زپن هر دو چراغ آسا می سوزم و می سازم با اشک روان چون شمع بربسته لب از شکوه مردانه و پابرجا می سوزم و می سازم دل کارگهی پرجوش دو رشته لب خاموش پوشیده و ناپیدا می سوزم و می سازم بستم زشکایت لب وزتن نگشود این تب چه خامش و چه گویا می سوزم و می سازم داغی که نهان دارم ارث از پدران دارم من ای پسر از آبا می سوزم و می سازم از آدم و حوا زاد این شعله بی فریاد من ز آدم و از حوا می سوزم و می سازم از خلد به راه آورد انباز منست این درد تا پا نکشم ز اینجا می سوزم و می سازم مرغیست روان من افتاده به دام تن در دامگه اعضا می سوزم و می سازم یا رب بپذیر از من وین درد مگیر از من پیوسته رها کن تا می سوزم و می سازم زان کافت بی دردی از کوردلی خیزد با چشم و دل بینا می سوزم و می سازم دیریست که بیمارم بس مشغله ها دارم وز حسرت استشفا می سوزم و می سازم شد جسم بهار از تب کانون بلا یارب سختست غمم اما می سوزم و می سازم