Kasîde-i Dîger Be-nâm-ı Hvâce-i Sultân Selîm Hân

Hûrşîd öñinde şu’lelenür mâh-ı nev müdâm Gûyâ ki şem’a karşu görinür kenâr-ı câm Câm-ı hilâli hep bilece gördiler bu şeb Halk-ı cihâna kıldı Hudâ rûzeyi harâm Kibrîtini degürdi şafak nârına hilâl Tâ kim çerâg-ı mâhı yakup ref’ ola zalâm Mûy-ı sefîdi halkasını çarh-ı pîre-zen İsterdi dahı eyleye halk-ı cihâna dâm Çarh-ı ‘acûze baglanup altunlu çenberin Bir nev-’arûs gibi ider nâz ile hırâm Yâ nâhunı görindi felek bir pelengdür K’olmışdur aña kulle-i kûh-ı cefâ makâm Yâ defter-i sipihrde re’y-i resîddür Deyn-i sıyâmı halk edâ itdiler tamâm Zerrîn devât mâh-ı nev altun kalem şihâb Erkâmdur nücûm u felek defter-i sıyâm Behrâm eline hançer alup kasd ider ya hod A’dâ-yı dîn ü düşmen-i İslâma intikâm Cirm-i kamer hilâl ile ‘ayn-ı ‘Alî yazar Îd-i şerîfe irmek içün kadr ü ihtirâm Nârencdür sarardı güneşden yanı disem Olurdı bu mülâhaza hem bir hayâl-i hâm İllâ ki mâh-ı ‘îda bu sözler ba’îddür Erbâb-ı ‘akl öñinde hakîkat budur kelâm Peyk-i zamâne zer teberin dûşına alup İrgürdi Hvâce hidmetine ‘îddan peyâm Ol fâzıl-ı zamâne lebîb-i habîb-i halk Ol ‘ârif-i yegâne edîb-i bülend-nâm Mihr-i sipihr-i mekremet ol kim cenâbına Gökden hilâl iki bükilüp virür selâm Devrân içinde aña bu gün mâh-ı nev gibi Kimdür ki kaddin itmeye vakt-i selâm lâm Münkâd emr ü nehyine eshâb-ı i’tibâr Ednâ işaretine zevi’l-ihtirâm râm Envâr-ı mihri birle münevver cebîn-i subh Enfâs-ı hulkı birle mu’attar meşâm-ı şâm Şemşîr-i ihtimâmına nisbet kelîl ü künd Ger tîg-i Kahramân ola ya hod hüsâm-ı Sâm Bâzû-yı sa’yı gerden-i maksûda salmadın Şemşîr-i ‘azmi olmadı hem-hvâbe-i niyâm Fazlı fezâsı içre bu eflâk-i bî-karâr Evc-i hevâda yidi mu’allak döner hamâm Bircîs işigi hâkine olurdı çihre-sây Olmasa ger cibâh-ı efâzıldan izdihâm Deryâ-yı ‘ilme dür gibi gavvâs olanlara Virdi zamâne hidmeti silkinde intizâm Keff-i yem-i yemîni nem-i cûdın itse feyz Bârân yirine dürr ü güher yagdurur gamâm Gün gibi başı göklere irdi şu kimsenüñ Kim zerre deñlü eyledi şânında ihtimâm Âyînedür ki sûret-i ikbâli gösterür Sahn-ı sarây-ı devleti ferşinde her ruhâm Dehre devâm-ı devletidür gâyetü’1-münâ Çarha bekâ-yı ‘izzetidür müntehe’l-merâm Ey Hvâce-i yegâne senüñ âsitânuña Bâkî kemîne bende geçer kemterîn gulâm Hâk-i derüñ sücûdın ider bir fütâdedür Lutf eyle dest-gîri ol itsün biraz kıyâm Ser-rişte-i murâdı n’ola elde bulsa ol Habl-i metîn-i ‘ahdüñe kılmışdur i’tisâm Gerdûn-ı dûna eylemez ol ‘arz-ı ihtiyâc Tapuñ tururken eyleye mi minnet-i li’âm Hâtem bu devr içinde geleydi cihâna ger İtmek dilerdi süfre-i cûduñdan igtinâm Lutfuñ zülâlin eyle ‘atâ teşne-dillere Ey menba’-ı mekârim ü ser-çeşme-i kirâm Hatm oldı söz du’â-yı cemîlün mahallidür K’ola rahîk-i câm-ı senâ ‘anberîn hıtâm Dürr-i du’âñı zeyn idelüm tâ ki yaraşa Sâk-ı mesâk-ı midhata halhâl-i ihtişam Hemvâre tâ ki edhem-i zerrîn-sitâm-ı çarh Na’1-i zer ile eyleye bu ‘arsada hırâm Devrân mutî’ u gerdiş-i gerdûn be-kâm-ı dil Ecrâm râm devlet ü ikbâl müstedâm