Silik Portre

Tam yirmi dört sene geçti aradan Sonunda kinini gösteren zaman Resminin üstüne duman ekince Seni yad etmek de oldu işkence Hiç geçit vermez mi o muğlak diyar Son bir kez rüyama gir ey aziz yar Bağışla portreni duman silinsin Öksüzlüğüm bitsin hasretim dinsin Zaman önümde set yorgun vuslatım Bir gaye vermiştin ondan rahatım Fakat gösterdiğin bunca nimeti Sensiz paylaşmanın yokmuş kıymeti Dört yanımda problem yüküm çok ağır Kalplerde mühür var kulaklar sağır Sensizliğe artık alıştı mı ne Paramparça bu can çıkmıyor anne Zaman insafsızsa ben de nankörüm Yalnız sensiz öksüz gören bir körüm Yine de minnetim sonsuz zamana Kopan her yaprakla yakınım sana.