غزل شمارهٔ ۱۰۱۰

چه بلاست اینکه پیری ز فنا خبر ندارد سر ما نگون شد اما ته پا نظر ندارد خط ما غبار هم نیست که به کس رسد پیامش قلم شکسته رنگ غم نامه بر ندارد دو سه روز صید وهمم که غبار دشت تسلیم قفس دگر ندارد به جز اینکه پر ندارد زخیال پوچ هستی به عدم مبند تهمت که میان نازک یار خبر ازکمر ندارد ز حباب یک تأمل به صد آبرو کفاف است صدف محیط فرصت گهر دگر ندارد غم انتظار سایل به مزاج فصل بار است لب احتیاج مگشاکه کریم در ندارد به حلاوت قناعت نرسید طبع منعم نی بوربای درونش همه جا شکر ندارد ز غم قیامت شمع ته خاک هم امان نیست تو که سوختی طرب کن شب ما سحر ندارد ز عیان چه بهره بردم که خیال هم توان پخت سر بی دماغ تحقیق سر زیر پر ندارد که رسد به حال زارم که شود به غم دچارم که به کوی بیکسیها همه کس گذر ندارد زتلاش همت شمع دلم آب گشت بدل که به ذوق رفتن از خویش همه پاست سر ندارد