غزل شمارهٔ ۱۰۳۴

بی یأس دل از هرچه ندارد گله دارد ناسودن دست تو هزار آبله دارد محمل کش مجنون روشان بی سر و پایی ست این قافله اشک عجب راحله دارد از عالم نیرنگ امل هیچ مپرسید آفاق شرر فرصت و زاهد چله دارد از خار کند شکوه گل آبله من آیینه گر از شوخی جوهر گله دارد یک نچه به صد رنگ گل افشان خیال ست یکتایی او اینقدرم ده دله دارد نگذشته ز سر راه به جایی نتوان برد هشدار که پای تو همین آبله دارد دل محوگداز است چه در هجر چه در وصل این آینه در آب شدن حوصله دارد دور شکم اهل دول بین و دهل زن کاین طایفه را تخم امل حامله دارد هرجا روی از برق فنا جان نتوان برد عمری ست که آتش پی این قافله دارد دنیا الم غفلت و عقبا غم اعمال آسودگی از ما دو جهان فاصله دارد بیدل من و آن نظم که هر مصرع شوخش چون سرو ز آزادی غمها صله دارد