غزل شمارهٔ ۱۰۶۷
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
ما را به در دل ادب هیچکسی برد
تمثال در آیینه ره از بی نفسی برد
زین دشت هوس منت سیلی نکشیدیم
خاروخس ما را عرق شرم خسی برد
بیگانه عشقیم ز شغل هوسی چند
آب رخ عنقایی ما را مگسی برد
فریادکه محمل کش یک ناله نگشتیم
دل خون شد ودر خاک غبار جرسی برد
دور همه چون سبحه یکی کرد تسلسل
زین قافله ها پیش وپسی پیش وپسی برد
آخر پی تحقیق به جایی نرساندم
بیرونم از این دشت اقامت هوسی برد
دل نیز نشد چون نفسم دام تسلی
جمعیت بالم الم بی قفسی برد
بیدل ثمر باغ کمالم چه توان کرد
پیش از همه در خاک مرا پیش رسی برد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş