غزل شمارهٔ ۱۲۲۱

دلدار مقیم دل ما شد چه بجا شد جایش به همین آینه واشد چه بجا شد اسرار دهانش به جنون زد ز تبسم آن پیرهن وهم قبا شد چه بجا شد گرد نفسی چند که در سینه شکستیم تعمیر دل یأس بنا شد چه بجا شد آن ناله که صد صور قیامت به نفس داشت پیش نگهت سرمه نوا شد چه بجا شد چون سرو علم کرد مرا بی بری من دست تهی انگشت نما شد چه بجا شد احسان و کرم گرچه ندارد غم تمییز آن لطف که در کار گدا شد چه بجا شد دل قطره ی اشکی شد و غلتید به پایت این خون شده همچشم حنا شد چه بجا شد از کسب صفا شد به دلم کشف معانی آیینه ام اندیشه نما شد چه بجا شد زلفش که به خورشید فشاندی سر دامان ازسرکشی خویش دوتا شد چه بجا شد با روی توگل لاف طراوت زد ازآنرو پامال ره باد صبا شد چه بجا شد در ساده دلی عرض تمنای تو دادیم بی مطلبی اندبشه نما شد چه بجا شد عمری به هوا شبنم ما هرزه دوی کرد آخر ز حیا آبله پا شد چه بجا شد آن چشم که بستیم ز نظاره ی امکان امروز به دیدار تو واشد چه بجا شد دل می تپد امروز به امید وصالت در خانه ایینه هوا شد چه بجا شد در گرد سحر جوهر پرواز هوا بود بیدل نفس آیینه ما شد چه بجا شد