غزل شمارهٔ ۱۲۸

بسکه وحشت کرده است آزاد مجنون مرا لفظ نتواند کند زنجیر مضمون مرا در سر از شوخی نمی گنجد گل سودای من خم حبابی می کند شور فلاطون مرا داغ هم در سینه ام بی حسرت دیدار نیست چشم مجنون نقش پا بوده ست هامون مرا کو دم تیغی که در عشرتگه انشای ناز مصرع رنگین نویسد موجه خون مرا ساز من آزادگی آهنگ من آوارگی از تعلق تار نتوان بست قانون مرا از لب خاموش توفان جنون را ساحلم این حباب بی نفس پل بست جیحون مرا عمر رفت و دامن نومیدی از دستم نرفت ناز بسیار است بر من بخت واژون مرا داغ یأسم ناله را درحلقه حیرت نشاند طوق قمری دام ره شد سرو موزون مرا عشق می بازد سراپایم به نقش عجز خویش خاکساری هاست لازم بید مجنون مرا غافلم بیدل ز گرد ترکتازی های حسن می دمد خط تا کند فکر شبیخون مرا