غزل شمارهٔ ۱۴۰۳

دلها تامل آینه حسن مطلقند چندانکه می زنند نفس شاهد حقند طبعت مباد منکر موهومی مثال کاین نقشها به خانه آیینه رونقند چون گردباد فاخته های ریاض انس هرچند می پرند به گردون مطوقند در مکتب ادب رقمان رموز عشق کام و زبان بهم چو قلمهای بی شقند جز مکر در طبیعت زهاد شهر نیست این گربه طینتان همه یک چشم ازرقند در جنتی که وعده نعمت شنیده ای آدم کجاست اکثر سکانش احمقند این هرزه فطرتان به هر علم و فن دخیل در نسخه قدیم عبارات ملحقند شرم طلب هم آینه دار هدایتی است پلها بر این محیط نگون گشته زورقند بیدل کباب سوختگانم که چون سپند درآتشند وگرم شلنگ معلقند